« قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ - تا - كانَ مَحْذُوراً » 57 كشف : چون اعراب گرفتار قحطَّ شدند و بپيغمبر شكايت كردند اين دو آيه بجواب آنها نازل شد كه اين معبودهاى شما كه خود پى وسيله ميگردند تا بحقّ تقرّب جويند چون از خود هيچ توانائى ندارد و از عذاب ميترسند شما بهمانها متوسل شويد تا ببينيد كه كارى از آنها ساخته نيست . فخر : اين آيه براى آنها بود كه ميگفتند : ما خود لياقت عبادت خدا نداريم صورت ملائكه را كه واسطه ى پرستش ميدانستند خود مجسّمه ساخته و وسيله ى عبادت كرده بودند . و بعضى گفته‌اند : سخن با آنها است كه ملائكه را يا پيغمبرها را مثل عزير و مسيح ميپرستيدند . « وَإِنْ مِنْ قَرْيَةٍ ) * - تا آخر - » 58 فخر : يعنى هر آبادى با مردمش يا به عذاب نابود ميشوند يا به خرابى و مرگ ، و بعضى گفته‌اند : مقصود آباديهاى كافران است كه يا نابود خواهند شد و گرفتار و يا مسلمين بر آنها مسلَّط خواهند شد كه بزرگانشان را بكشند و اموالشان بغنيمت ببرند و بعضى را اسير كنند و از ديگران جزيه بگيرند . « وَما مَنَعَنا أَنْ نُرْسِلَ بِالآياتِ » 59 مجمع : اين آيه چند معنى شده است : 1 - در برابر تقاضاى اعراب كه كوه صفا و مروه را براى ما طلا كن و از زمين مكّه چشمهء آب جارى كن و مانند اينها ما نبايد تسليم شويم چون پيشينيان اينها مردم گذشته چنين تقاضاها كردند و پذيرفتيم و آنها بر كفر خود ماندند و گرفتارشان كرديم ولى ،